De 7 Heuvelenloop


Als inwoner van Nijmegen is de Zevenheuvelenloop als hardloper natuurlijk HET evenement van het jaar. Hoe dichterbij het evenement komt, hoe meer de inwoners van Nijmegen beginnen te lopen. Niet alleen op het parcours van de Zevenheuvelenloop zelf, maar in heel Nijmegen is het druk met hardlopers. Nog even de puntjes op de i zetten voor de wedstrijd en dan gas geven tijdens de Zevenheuvelennacht en/of Zevenheuvelenloop. De afgelopen jaren heb ik zeer goede herinneringen aan deze wedstrijd. Vorig jaar liep ik mijn PR over 15 kilometer tijdens de Zevenheuvelenloop. Na een goed opgebouwde race finishte ik in 46.18. De afgelopen maanden stonden voor mij voornamelijk in het deel van revalideren van een achillespeesblessure. Gedurende de revalidatie heb je constant de datum van de Zevenheuvelenloop in je achterhoofd: 15 november 2015. De afgelopen maanden heb ik de weken naar de wedstrijd afgeteld en ben je voortdurend bezig om de start van de Zevenheuvelenloop te halen. Hoe dichterbij het komt, hoe kleiner de kans werd. Helaas heb ik een aantal weken geleden de knoop door moeten hakken, dit jaar geen Zevenheuvelenloop voor mij.

Toeschouwer


Dit jaar heb ik de Zevenheuvelenloop van de andere kant bekeken. Niet zenuwachtig opstaan, niet tien keer naar de wc voor de start, niet vooraf bij het inlopen de sfeer op het parcours proeven en vooral niet afzien over de heuvels. Als je langs de kant staat dan merk je pas hoe erg je dat stressgevoel voor de wedstrijd en pijn tijdens de wedstrijd mist. Aan de andere kant is het ook wel mooi om relaxt naar zo’n wedstrijd te gaan. Nu heb ik een keer oog voor hoe andere lopers zich voorbereiden en omgaan met de stress. Wat een verschil tussen al deze lopers. Van heel serieus tot heel nonchalant. Ook onderweg zijn er extreme uitersten. De toppers vliegen voorbij in hun mooie loopstijl over de ideale lijn. Hoe langer ik langs de kant stond hoe meer variatie er kwam in loopstijlen. Op het twee kilometerpunt zie je nog verschillende lopers slalommend sprinten tussen de lopers door. Waarschijnlijk vol van adrenaline, omdat ze in het “verkeerde” startvak stonden, proberen ze zo veel mogelijk tijd goed te maken. Waarschijnlijk ergens tussen de vijf en tien kilometer raken de andere lopers juist geïrriteerd, omdat deze lopers zichzelf dan enorm tegenkomen. Het is wel zo hoe langer je langs de kant staat hoe gezelliger het wordt. De eerste lopers hebben de blik op oneindig, bij de groep erna kan er een voorzichtige zwaai vanaf als ze een bekende zien en de groep daarna zwaait roept en lacht zeer uitgebreid terug. Ook onderling tussen de lopers is dat zeker de gezelligste groep om tussen te lopen. Helemaal in de extreme omstandigheden van de afgelopen Zevenheuvelenloop heb ik respect voor alle finishers.

Langs de kant staan mag dan een ervaring zijn die (gelukkig) niet zo vaak voorkomt, maar het laat me toch beseffen dat lopen een hele mooie sport is voor alle niveaus. Maar vooral laat het me beseffen dat ik toch wel weer heel graag wedstrijden wil gaan lopen. Gelukkig verloopt het herstel van mijn achillespees voorspoedig en kan ik aan weer wat rustige minutenloopjes gaan denken. De komende weken zal dan ook in het teken staan van belastbaarheidsopbouw in de achillespees en weer een normale trainingsweek kunnen draaien voor het einde van het jaar. 2016 zal een mooi loopjaar worden met mogelijk een marathon, maar zeker de Zevenheuvelenloop. Hopelijk hebben we dan een zonnetje, strak blauwe lucht en geen wind.