Blog Bram van Dongen

Blessure, OCR EC & Familiy Fun

Oké. Het is alweer een flinke tijd geleden dat ik iets heb gepost, maar het is erg druk geweest en er is veel gebeurd. Het is altijd al een uitdaging om dagelijks trainen te combineren een gezin en een fulltime baan in het onderwijs, maar het einde van het schooljaar brengt altijd iets meer werk met zich mee. Samen met wat sociale verplichtingen en veel wedstrijden zorgt dat ervoor dat er even weinig tijd overblijft om blogs te schrijven en filmpjes te posten. Hoog tijd om jullie even op de hoogte te brengen.


De afgelopen weken heb ik een aantal geweldige races gelopen met hele mooie resultaten. Zo heb ik de OCR Series van StrongViking afgesloten met een 14e plaats in de ranking en een 4e plaats in mijn age-group tijdens de laatste race in Frankfurt. En tijdens de OCR Series World Finals in Wijchen ben ik 10e geëindigd in mijn age-group en 69e overall in een veld met 200 van de beste atleten van Europa. Wat een geweldige race! Super locatie, veel sfeer, prachtige hindernissen en brute penalty’s. Voor mij echt het hoogtepunt van dit voorseizoen, vooral omdat mijn vrouw en kinderen waren meegereisd om mij aan te moedigen. Mijn dochtertje van 5 heeft de laatste kilometer naast me meegelopen om me aan te moedigen en dat heeft me echt superveel energie gegeven.

OCR EC Bram van Dongen

Maar dat is allemaal niet vanzelf gegaan. De verkalking in mijn rechterschouder heeft voor superveel ongemak gezorgd tijdens trainingen en wedstrijden en een week of drie geleden zelfs voor een acute slijmbeursontsteking. Allemensen wat deed dat pijn! Nog nooit zoiets meegemaakt en zonder hele serieuze pijnstillers was ik waarschijnlijk gek geworden. Super bedankt; Maaike van Osteopathie Reeshof en Bas van Fysiotherapie Reeshof voor de geweldige begeleiding! Zonder jullie hulp was het me niet gelukt om de draad zo snel weer op te pakken.

OCR EC

Afgelopen zaterdag stond ik aan de start van OCR EC 2017. De Obstacle Course Racing European Championships, waar ik vorig jaar nog als 12e in mijn age-group eindigde. Met een slechte voorbereiding en mijn schouder die nog steeds niet 100% was, voelde ik me een beetje onzeker. Een hoge ranking zou er wel niet in zitten en mijn enige voordeel was dat ik nu wel erg goed uitgerust aan de wedstrijd kon beginnen. Het doel van vandaag was dan ook erg bescheiden: De race uitlopen en finishen met mijn bandje. Geen penalty’s dit keer.

Mijn onzekerheid werd alleen maar groter toen mijn startgroep er vanaf de start als een stel bezetenen vandoor ging. Met een onmenselijk hoog tempo stormden de 120 deelnemers van de age-group 35-39 over het parcours en ik had serieus veel moeite om bij te blijven. Na 1 km liep ik bij de laatste 20 en ik snapte er geen bal van. Volgens mijn GPS horloge liep ik echt niet slecht, maar de rest van het veld ging als een speer! De moed zakte me helemaal in de schoenen toen ik tijdens een lang stuk met een zandzak in mijn nek werd ingehaald door jongens die vrolijk door bleven rennen. Dit tempo kon ik echt niet bijhouden dus ik besloot mijn eigen race te lopen en me alleen op mijn eigen tempo te focussen.

En dat wierp zijn vruchten af. Tegen het einde van de zandzak-lus haalde ik wat jongens in die helemaal stuk zaten en we hadden er pas 3km op zitten. De kilometers daarna haalde ik nog een paar jongens in en mijn race veranderde totaal toen we na 6km de eerste serieuze hindernissen tegenkwamen. Ik had weinig last van mijn schouderblessure en ik haalde erg veel concurrentie in tijdens hindernissen als de MonkeyBars, de SuperSnake en de DragonsBack. Ik merkte dat mijn positie in het veld steeds beter werd en mijn zelfvertrouwen groeide. Het lukte me zelfs om mijn tempo te versnellen en bij de MiniRig, een bijzonder lastige hindernis waar erg veel deelnemers moeite mee hadden haalde ik tientallen jongens tegelijk in. Ik moet op dat moment weer bij de snelste 20, misschien wel bij de snelste 10 hebben gezeten! Nooit verwacht dat het zo goed zou gaan!

En toen ging het mis. Bij de RunmagedonRig schoot er vlak voordat ik de hindernis kon afronden een scherpe pijn door mijn schouder waardoor ik moest loslaten. Tijdens de tweede poging voelde ik mijn schouder nog meer pijn doen en ik besloot te stoppen. Na zo’n 2 uur afzien. 1km voor de finish. Met nog een stuk of 5 hindernissen te gaan. Wat een teleurstelling. Ik blijf voor mezelf herhalen dat ik een verstandige keuze heb gemaakt en dat ik heb voorkomen dat mijn schouder nog verder stuk is gegaan, maar dat is slechts een pleister op de wonde. Een schrale troost. Ik durf nog geen concrete plannen te maken voor het naseizoen, omdat ik geen idee heb hoe lang het gaat duren om mijn schouder goed te laten herstellen.

Family Fun

Naast supergave, grote, internationale wedstrijden heb ik de afgelopen weken ook ontzettend kunnen genieten van een paar kleine runs. Zo hebben we op de school waar ik werk een Obstacle Run georganiseerd voor alle brugklassers en hebben mijn vrouw en onze twee oudste kinderen (5 en 6 jaar) meegedaan aan de Tough Ten Miles: Farmers Fun waar de kids 0.5 mijl en 1 mijl hebben gelopen en mijn 19 weken zwangere vrouw zelfs de 5 mijl. Geweldig om te zien hoe onze kinderen genieten van het rennen, de hindernissen en de modder (die bij mijn dochter tot aan de borst kwam) en supertrots op mijn geweldige vrouw Yvette. Misschien heb ik daar juist meer van genoten omdat ik zelf niet mee deed, maar het is geweldig om mijn passie met mijn gezin te kunnen delen. Stiekem hoop ik dat mijn dochter later bij de top van de dames kan meelopen.

Family Fun Bram van Dongen

De zondag na het EK heb ik mijn gezin staan aanmoedigen tijdens Obstacle World: Highland Edition waar ze samen met een paar vrienden de 3 km hebben gelopen en ik besefte opnieuw dat ik ook van deze geweldige sport kan genieten zonder met de top mee te doen in een wedstrijdvak. Dat haalt de druk er een beetje af en geeft me de rust om weer opnieuw te gaan bouwen. Wie weet, misschien ben ik toch op tijd klaar voor het WK in oktober en anders wordt 2018 mijn jaar. Want ik heb niet het idee dat ik mijn top al heb bereikt.

Voor mijn volgende blog heb ik nog een paar leuke trainingsfilmpjes voor jullie. Daarnaast wil ik jullie graag iets vertellen over het opbouwen van trainingen en het plannen van een seizoen. Als ik klaar ben met editen zien jullie die vanzelf verschijnen. Tot snel!

Family Fun Bram van Dongen