Het grote verschil tussen een Obstacle Course Race en een Trail Run of een andere hardloopwedstrijd zit hem natuurlijk in de hindernissen. Meestal gaat het dan om door mensen gemaakte hindernissen zoals touwklimmen, muurtjes, Monkeybars of de `Stairway to Heaven`, maar soms zorgt moeder natuur voor de aller zwaarste hindernissen. Modder, water en kou zijn niet te onderschatten tegenstanders.

Op de foto hieronder zit ik even helemaal stuk na mijn finish tijdens de OCR World Championships in Canada, afgelopen Oktober. Te moe om mijn eigen veters los te maken na een race van meer dan 2 uur en 40 minuten. Niet de 15 kilometer, niet de 48 hindernissen, maar de 1500 hoogtemeters van het Blue Mountain Alpine Resort waren voor mij de grootste uitdaging.


Uitdagingen

Dat is waar Obstacle Course Racing voor staat. Elke wedstrijd, elke hindernis, elke tegenslag in de voorbereiding, elke blessure, vormt een uitdaging. Sommige van die uitdagingen zijn klein, onopvallend, maar anderen schreeuwen het uit. Één van de kleinere uitdagingen voor mij zijn kleine ruimtes, omdat je tijdens wedstrijden regelmatig door smalle ondergrondse tunneltjes word gestuurd en ik word al claustrofobisch in een slaapzak. Een andere uitdaging die minder zichtbaar is, is het combineren van een dagelijks trainingsschema met een gezin met drie kinderen en een drukke baan, maar daar vertel ik een andere keer meer over.

Voor de first-timers en beginners is het halen van de finish vaak de grootste uitdaging, of ze nu 5 of 19 kilometer lopen, of zelfs 42. Alle hindernissen halen heeft dan nog geen prioriteit, maar het halen van de finish is al een hele prestatie. Zo ging het ook bij mijn eerste race, maar na een paar wedstrijden wilde ik al snel alle hindernissen halen. Voor wedstrijdlopers is het halen van alle hindernissen een vereiste om opgenomen te worden in het klassement en tijdens het WK in Canada heb ik zelfs alle hindernissen in 1 poging gehaald. Daar ben ik best wel een beetje trots op aangezien zo’n 15% van alle deelnemers niet eens alle hindernissen heeft gehaald.

Nu wil ik vooral sneller worden. Niet zozeer omdat ik sneller wil zijn dan anderen op het parcours, maar omdat ik zelf steeds beter wil worden en mijn tijd wil verbeteren. Al is het natuurlijk geweldig om een mooie plaats op de ranking in te nemen, ik ben mijn eigen grootste tegenstander. Ik loop voor mezelf, omdat ik wil ontdekken waar mijn grenzen liggen.

Maar juist dat sneller worden komt neer op kleine, bijna onzichtbare details. Zo wil ik een paar kilo lichter zijn als het seizoen weer begint, ben ik meer korte afstanden en intervallen aan het lopen en besteed ik veel aandacht aan bergop hardlopen. Maar ook het sneller nemen van hindernissen kan helpen om wat van mijn tijd af te schaven. Allemaal kleine uitdagingen.

Motivatie

Eerder dit jaar in maart moest ik uit een race stappen, omdat ik onderkoeld begon te raken tijdens de StrongViking Mud Edition. Ook al was ik de hele week daarvoor al ziek en stond ik al te rillen aan de start, toch een flinke teleurstelling. Die ochtend was het een frisse 4°C en op ongeveer de helft van de 19 km race lukte het me niet om mezelf warm te houden. Mijn looptempo zakte naar een meelijwekkend sjokken dat wandelend nog bij te houden was. Kletsnat, klappertandend, trillend en niet meer in staat om ook maar ergens in te klimmen besloot ik toen te stoppen om erger te voorkomen en dat heeft mijn zelfvertrouwen wel even een flinke deuk bezorgd. “DNF” achter mijn naam. Did not finish…..

Grens bereikt, gevonden, klaar. Zou je kunnen zeggen. Maar het opzoeken en ervaren van persoonlijke grenzen is niet genoeg voor mij. Die grenzen moeten verlegd worden, daar ligt de uitdaging. Gelukkig kreeg ik enorm veel steun van vrienden en familie die me de juiste duwtjes hebben gegeven om er nog harder tegenaan te gaan. Ik moet mijn broertje bedanken voor het sturen van een UA reclame met zwemlegende Michael Phelps in de hoofdrol.” It’s what you do in the dark, that puts you in the light.” Ik zou nog harder gaan trainen, nog fitter worden om te voorkomen dat ooit nog eens zou gebeuren tijdens een wedstrijd en de rest van het seizoen ben ik alleen maar in topvorm geweest.

Van deze tegenslag heb ik veel geleerd over training, voorbereiding, kledingkeuze, fitheid en weerstand tegen kou. Maar ook over mezelf, over motivatie en mentale veerkracht. Deze ervaring neem ik mee naar het komende seizoen waar ik de lat voor mezelf hoog heb liggen. Beginnend met de StrongViking Mud Edition in maart.

Challenge accepted!