Zondag 26 maart stond de tweede race van de OCR series van StrongViking op het programma tijdens de Mud editie in Wijchen.

Na een zeer zware race twee weken eerder in Duitsland, met een tijd waar ik niet echt tevreden over kon zijn, was ik erop gebrand om het dit keer beter te doen. Hoewel mijn ranking vorige keer best aardig was (62e overall en 8e in mijn age-group), wilde ik graag nog iets hoger eindigen.

Plannen om nog zwaarder te trainen in de twee weken tussen deze twee wedstrijden vielen echter in het water door een vervelende verkoudheid. Niet doodziek, maar gewoon niet fit. Blijkbaar had mijn lichaam iets meer rust nodig om te herstellen van de vorige wedstrijd.

Met flinke tegenzin heb ik me daarbij neergelegd en besloten om alle rust te nemen die nodig was om fit aan de start in Wijchen te staan. Iets wat erg onnatuurlijk aanvoelde, omdat ik altijd alleen maar nog vaker, nog langer, nog zwaarder wil trainen. In de twee weken tussen race 1 en 2 had ik nou alleen maar 2 korte loopjes (7.5km) en een paar rustige krachttrainingen gedaan.

bram


Race 2

En zo startte ik dus om 10:00 in Wijchen aan de 19km van Race2. Uitgerust, maar onzeker of mijn voorbereiding wel goed genoeg was om mijn prestatie van vorige keer te verbeteren. Vooral gezien het sterke deelnemersveld, dat meer nationale en internationale toppers telde dan de vorige wedstrijd, zou dat wel eens erg lastig kunnen worden.

De keuze om wat rustiger te starten beviel goed, al is het altijd even slikken wanneer andere lopers er als een speer vandoor gaan. Ik wist dat ik veel van deze jongens wat later in de race vanzelf weer tegen zou komen en koos mijn eigen tempo. Mijn kracht ligt in de tweede helft van de race en daar wilde ik dit keer maximaal gebruik van maken.

De wedstrijd verliep erg lekker en ik had een goed gevoel over mijn plaats in het veld. Na 10km lag ik zo’n 15 minuten achter op de koploper en dat is oké. Het nieuwe systeem van de OCR series, waarbij je een penalty moet uitvoeren wanneer je een hindernis niet haalt brengt meer spanning in de race. Voorheen moest een hindernis kost wat kost gehaald worden en mocht je daar meerdere pogingen voor gebruiken, maar nu krijgt iedereen die een hindernis niet in 1 keer haalt een straf die veel tijd en energie kost. 30 “burpees” of een strafrondje met een loeizware jerrycan bijvoorbeeld.

Hoewel ik mezelf niet als een goede loper zie, ben ik wel bovengemiddeld goed in het nemen van hindernissen en ook deze race lukte het mij voordeel te halen uit het snel overwinnen van hindernissen. Ik heb veel jongens ingehaald terwijl ze naast een hindernis met hun penalty bezig waren en het kostte me ook aanzienlijk minder kracht dan twee weken terug. Rond de 12 kilometer voelde ik me nog steeds erg goed en besloot ik te versnellen. Na zo’n 15km moesten we een stijl stuk bergop met een zandzak van 20kg, maar daar had ik vandaag zo weinig last van dat ik goed de vaart erin kon houden en bergaf zelfs het hele stuk heb kunnen rennen.

Tijdens de laatste kilometers lukte het me goed om mijn tempo vast te houden maar net als tijdens Race1 had ik moeite met de hindernis “Varjagen Saga”. Een onderdeel daarvan is het zogenaamde “Pegg Board” en net als tijdens de vorige race leverde dat mij een penalty op van 1 minuut “Battle Ropes”. Daarna probleemloos door de “Flying Monkey” en een korte sprint naar de finish.

bram

Finish

Met een eindtijd van 02:06:51 was ik een heel stuk sneller dan in Duitsland, al had ik gehoopt op een tijd onder de 2 uur omdat de afstand dit keer echt rond de 19km was. Ondanks deze veel betere tijd, zorgde het sterke deelnemersveld ervoor dat ik als 13e eindigde in mijn age-group. Minder hoog dan vorige keer, maar in de overall ranking van de OCR series ben ik gestegen een gedeelde 39e plaats met 1413 punten en dat is erg netjes met ongeveer 250 deelnemers met toppers uit verschillende landen.

Hoewel ik best tevreden ben over dit resultaat na twee wedstrijden, heb ik toch het idee dat ik meer uit het tweede deel van de race had kunnen halen. Ik denk dat ik volgende keer eerder moet versnellen en dan moet blijven pushen tot aan de finish. Al hangt het natuurlijk grotendeels af van de vorm van de dag en de concurrentie, een top30 notering in de overall ranking moet haalbaar zijn en in mijn age-group wil ik zeker bij de top10 zitten.


Next race

De volgende race is op zondag 23 april in Gent en ik ben inmiddels alweer keihard aan het trainen. Daarbij leg ik de nadruk nu op een hoger looptempo en dat doe ik door mijn pasfrequentie op te voeren tijdens korte afstanden en intervaltrainingen. Hoewel snelheid een combinatie is van pasfrequentie en paslengte, is het veel minder belastend om met een hogere pasfrequentie te lopen, dan met een grotere paslengte. Ik loop dan ook iets meer met een middenvoet landing en dat voelt in het begin erg onwennig aan.

Daarnaast ben ik aan het trainen met een ”Weight Vest”, een vest met 6.5kg extra gewicht om mijn belastbaarheid te vergroten en heb ik de hindernis bij mij thuis in de tuin uitgebreid met een eigen “Pegg Board”. Daar hang ik nu voortaan elke dag in te oefenen… Het mooie van Obstacle Course Racing is dat het een echte all-round sport is, waarbij factoren als uithoudingsvermogen, kracht en techniek allemaal belangrijk zijn. Een slimme sporter richt zich dan tijdens trainingen vooral op zijn zwakke punten, omdat daar de meeste winst te halen valt. En er is nog genoeg tijd om in deze competitie te groeien.

#dontstopwhenithurtsstopwhenyouredone

bram

bram