Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover. Mijn eerste race van dit seizoen, waar ik lang naar uitgekeken heb. Na maandenlang te trainen zonder competitie, stond nu de eerste race van de gloednieuwe competitie van Strong Viking, OCR Series, op het programma. In Fürstenau bei Osnabrück in Duitsland. Niet alleen één van de vijf races voor het puntenklassement van de OCR Series, maar ook mijn eerste mogelijkheid om te kwalificeren voor het Europees- en het Wereldkampioenschap. Mijn belangrijkste doelen dit seizoen.

Omdat Fürstenau vanuit Tilburg toch al gauw 3 uur rijden is en de start om 10:00 uur ‘s ochtends, ben ik al op vrijdagmiddag recht uit mijn werk naar Duitsland gereden. Onderweg een hapje gegeten en rond een uur of acht kon ik inchecken in een klein hotelletje op 2km afstand van de start. Na een korte wandeling om mijn spieren een beetje los te maken na 3 uur autorijden en nog een hapje eten bij de lokale shoarmazaak ben ik lekker vroeg gaan slapen om de volgende dag zo fit mogelijk te zijn.

Klaar voor de start.......

Na een prima nachtrust word ik al wakker voor mijn wekker gaat. Ik ben altijd een beetje zenuwachtig voor een wedstrijd. Gezonde spanning. De ontbijtzaal gaat eigenlijk te laat open. 7:30 uur is binnen 3 uur voor de start, terwijl ik graag daarvoor had gegeten. Maar dat kan even niet anders. 

Het ritje naar het startterrein is kort en ook het parkeren kost weinig tijd. Dat heeft niets met Duisters te maken, StrongViking regelt zijn zaakjes meestal goed. Terwijl ik met mijn ticket in de hand mijn startpakket ga ophalen kom ik veel bekende gezichten tegen. We begroeten elkaar allemaal enthousiast, als goede vrienden die elkaar al lang niet meer hebben gezien. De meesten heb ik voor het laatst in oktober tijdens het WK in Canada gezien. Iedereen is fit, goed voorbereid en klaar om er tegenaan te gaan. Benieuwd wat het nieuwe concept van StrongViking onze mooie sport gaat brengen.

Het veld begint langzaam vol te lopen en het startterrein lijkt nog het meest op een klein muziekfestival. Tentjes met merchandise, verschillende foodtrucks en een bar, inclusief DJ en terwijl de beats iedereen in de juiste stemming brengen komt de geur van hamburgers op de grill me tegemoet. Om 9:00 uur ‘s ochtends… Ik kleed me rustig om en breng mijn spullen naar de bagage-drop.

Vlakbij het startterrein zie ik één van de nieuwe hindernissen van vandaag: De Flying Monkey: Monkeybars die zo ver uit elkaar hangen dat je ze onmogelijk kunt halen zonder een vluchtmoment. Moeilijk zat als je uitgerust bent, laat staan na 19km vol andere vermoeiende hindernissen, maar na 3 keer denk ik dat ik de slag te pakken heb. Kort daarna worden alle wedstrijdlopers naar het startvak geroepen.


Daar gaan we dan!

Ik ga goed van start. Het weer is heerlijk, het terrein is vrij vlak en ik kan een mooi tempo aanhouden. Ondanks het modderthema van deze race is de grond over het algemeen goed en ik hoop op een tijd rond de 2 uur. De eerste hindernissen gaan soepel en ik voel me fit.

Na zo’n 7 kilometer volgen de hindernissen elkaar ineens erg snel op. Sprinten, springen, klimmen en klauteren, door kniediepe modder ploeteren en grote houtblokken achter je aan slepen kost allemaal veel kracht en dat merk ik terug in mijn looptempo. Het wordt steeds moeilijker om het tempo te lopen dat ik graag wil en de kilometers voelen erg zwaar. Ik merk dat ik de laatste maanden door blessures niet voldoende lange duurlopen heb kunnen doen.

Het venijn zit hem in de staart. Wanneer mijn GPS horloge aangeeft dat ik er al 16.5km op heb zitten, hoor ik van één van de officials dat de nummer 1 net gefinisht is. Normaal gesproken betekent dat dat ik slechts zo’n 15 minuutjes achter loop en ik voel nattigheid. Zo goed gaat het niet. En dan kom ik bij “Thors Odyssey”. Een hindernis waar we met een zandzak van 15-20kg een keer of 8 tegen een steile helling met los zand op moeten zwoegen. 15 minuten lang afzien en nog geen kilometer afgelegd! Helemaal stuk leg ik mijn zandzak weg en begin ik aan mijn laatste kilometers. Wetende dat er nog zeker twee loeizware hindernissen op me wachten vlak voor de finish.

Die finish is verder weg dan verwacht. Het parcours is zonder bericht verlengd van 19km naar 21.5km en dat voel je. Vooral als het toch al niet zo lekker gaat. Het lukt me maar net om niet te gaan wandelen tijdens de laatste kilometer en tijdens de één na laatste hindernis, de “Varjagen Saga”, een combinatie van verschillende grepen waaraan je jezelf hangend voortbeweegt, verlies ik mijn grip en moet ik als penalty 1 minuut lang met battleropes in de weer.

Balen, want verder heb ik alle hindernissen in 1 poging gehaald en natuurlijk staat er een bekende met een camera in de buurt. De Flying Monkey kost me daarentegen weinig moeite en doodmoe bereik ik de finish met 02:46:00 op mijn horloge.

Resultaat

Die tijd valt tegen, ondanks de extra kilometers. Van andere deelnemers hoor ik dat ze het parcours ook erg zwaar vonden, maar omdat de ranking pas maandag of dinsdag bekend wordt gemaakt heb ik geen vertrouwen in een goed resultaat. Zelfs als ik zie dat de Spaanse waar ik een groot deel van de race naast gelopen heb als derde gefinisht is bij de dames. Ik heb waanzinnig veel bewondering voor de vrouwen in onze sport en als je eenmaal gezien hebt waar de internationale top toe in staat is weet je dat het best knap is om er eentje bij te kunnen houden.

Toch ervaar ik het euforische gevoel dat ik altijd heb na een race en na een ijskoude douchebeurt onder de hogedrukspuit sta ik lachend in de lentezon ervaringen uit te wisselen met andere deelnemers. Wat was het weer een fantastische race! We eten en drinken wat om de opgebouwde tekorten aan te vullen en achter ons zijn de niet-wedstrijdlopers nog volop bezig op het parcours. Wedstrijdlopers, first-timers, toeschouwers en officials lopen allemaal door elkaar en hebben het geweldig naar hun zin met hun gezamenlijke hobby. Met lichte tegenzin begeef ik me uiteindelijk richting mijn auto, ik zou hier wel het hele weekend kunnen blijven.

Zondag en maandag vraagt het wachten op de officiële ranking het uiterste van mijn geduld. Maar als dinsdagochtend uiteindelijk de ranking bekend wordt gemaakt, merk ik dat ik toch best tevreden mag zijn met mijn prestatie. 62e overall van de 148 wedstrijdlopers en 8e van de 25 ,mannen in mijn age-group.

Dat laatste is goed voor een kwalificatie voor het EK in juli en het WK in oktober dit jaar, dus die heb ik in the pocket en met 654 van de 1000 punten heb ik een goede start gemaakt in de OCR Series, maar helemaal tevreden ben ik niet. 26 maart is Race2 tijdens de StrongViking mud editie in Wijchen bij Nijmegen en ik heb een paar appeltjes te schillen met een zandzak en de Varjagen Saga.