Bram van Dongen Hardloopshop

De afgelopen week was weer bijzonder spannend. Er is veel gebeurd. Allereerst natuurlijk Race 3 van de OCR Series van StrongViking, vlakbij Gent. Vroeg afgereisd naar België, samen met twee leerlingen van mij die ook helemaal verslaafd zijn aan Obstacle Course Racing. Eén van hen, Chester, is met zijn 15 jaar zelfs de jongste deelnemer aan de OCR Series en heeft zelfs al een kwalificatie voor EK en WK op zak. Total badass. Nu maar hopen dat zijn ouders hem naar Canada laten gaan......

Race 3

Mijn race begon erg stroef. Typisch, hoe dit soort wedstrijden blijkbaar nooit “gemakkelijk” worden. Tijdens de eerste twee kilometers heb ik veel energie gestoken in een goede positie in het veld, maar omdat ik moeite had om het hoge tempo voorin vol te houden werd ik in de kilometers daarna door veel lopers ingehaald. Zelfs door lopers in een blauw hesje, die iets later gestart zijn.

Dat is mentaal niet gemakkelijk en ik heb het grootste deel van de race vooral tegen mezelf gelopen. Achteraf hoorde ik van veel lopers dat ze moeite met hun tempo hadden, terwijl iedereen verwachtte dat het een snelle race zou worden, omdat er erg weinig hoogtemeters te vinden waren en zelf hele stukken verhard parcours. Gelukkig gingen de hindernissen allemaal erg soepel en kon ik tegen het einde van de race veel jongens inhalen die daar meer moeite mee hadden. Dat voelde goed en ik kon mijn kansen weer wat positiever inschatten. Ik begon zelfs uit te kijken naar de zwaarste hindernis vlak voor de finish: De “Varjagen Saga” met de gevreesde “Peg Board” als onderdeel. Omdat het me nu al twee races niet gelukt is die hindernis te halen, heb ik daar de laatste weken intensief op getraind. Als het me nu zou lukken zou ik zeker weer wat competitie inhalen.

Ik begin aan de Varjagen Saga op het moment dat de nummer 3 bij de dames finisht. Een goede indicatie dat het eigenlijk helemaal niet zo slecht gaat en ik klim en spring met hernieuwde energie over de “Dragon’s Back”, maar de “Spinning Wheels” doen niet wat ze horen te doen! Het middelste wiel draait niet door, waardoor ik stil kom te hangen en niet bij het derde en laatste wiel kan komen. Na veel geslinger en gezwaai lukt het me uiteindelijk toch, maar dit heeft me veel kracht gekost en daar heb je na 2 uur Obstacle Course Racing toch al niet zoveel meer van… Dan de Peg Board. Ik doe het rustig aan, maar de trainingen van de afgelopen weken hebben resultaat gehad. Zonder problemen bereik ik de “Spinning Rings”, maar halverwege dit laatste onderdeel van de Varjagen Saga verlies ik mijn grip en kom ik op de grond. Een fout die me nog duur zou komen te staan later op de dag.

Vloekend voer ik de penalty uit die bij deze hindernis hoort; een strafrondje met een zware jerrycan vol water. Soepel rond ik ook de flying Monkey af, die deze keer is uitgebreid met een extra vluchtmoment omdat ze de bel een eind verder weg hebben gehangen en samen met de nummer 4 van de dames kom ik over de finish in zo’n 02:14:00. Goed voor de 12e plaats in mijn age-group en een sprong naar plek 28 in het overall klassement.

Bram van Dongen Hardloopshop blog


Don’t stop when it hurts, stop when you’re done!

Veel tijd om te blijven hangen heb ik niet, omdat ik ook nog naar een verjaardag moet. Aangezien mijn leerlingen met de vader van Chester (die vaak official is tijdens races) kunnen terugrijden, stap ik alleen in de auto. Nu de adrenaline wat gezakt is en ik me een beetje kan ontspannen, merk ik dat ik wat last heb van mijn rechterschouder. Toen ik mijn grip verloor tijdens de Spinning Rings ving ik mijn hele gewicht op met mijn rechterarm en dat ging niet zachtjes. Tijdens de race heb ik verder nergens last van gehad, maar tijdens het omkleden kreeg ik mijn shirt al moeilijk uit. Nu begint die schouder toch serieus pijn te doen en thuis lukt het me niet eens om de kinderen op te tillen. ’s Nachts weet ik me geen raad met de pijn en zelfs pijnstillers hebben geen effect. Ik doe geen oog dicht.

Maandagochtend dus meteen naar de Fysiotherapeut. Die heeft gelukkig tijd om meteen een echo van mijn schouder te maken en de eerste diagnose valt mee. Er lijkt een flinke verkalking in mijn supraspinatus-pees te zitten en die heeft voor wat irritatie gezorgd. Veel vocht in mijn schouder en de boel wordt goed afgekneld. Rust. Dat is het advies en dan over een weekje verder kijken. Ik ben niet meteen in paniek, want die verkalking zit er niet van het ene op het andere moment. Ik kan dus prima functioneren zonder dat die weg is, maar dan moet wel die irritatie over zijn. Mijn trainingsmotto over niet stoppen als het zeer doet moet ik even naast me neer leggen. Ik ben even klaar.

Dan word ik ’s middags teruggebeld door mijn fysiotherapeut. Of ik nog even terug kan komen. Na de echo nog eens goed bekeken te hebben is er misschien nog een mogelijke oorzaak. Eentje waar ik absoluut niet blij van word. Een avulsiefractuur. Mogelijk heeft mijn valpartij ervoor gezorgd dat de pees een stukje bot heeft losgetrokken. “Even klaar” krijgt ineens een heel andere betekenis en ik zie zo mijn hele seizoen het raam uitvliegen. Een avulsiefractuur betekent opereren en een herstel van maanden. De echo geeft geen duidelijk beeld, dus word ik naar het ziekenhuis gestuurd voor een röntgenfoto. Daar hebben ze pas woensdag tijd…..

Goed nieuws en slecht nieuws

Terwijl ik baal als een stekker van de mogelijkheid dat ik dit seizoen niet kan afmaken krijg ik maandagavond geweldig nieuws. ZiggoSport heeft toegezegd de Finalewedstrijd van de OCR Series op 18 juni LIVE uit te zenden! Dat is niet alleen leuk voor de deelnemers, maar vooral een enorme sprong voorwaarts voor onze jonge sport, zowel in de breedte, als in de diepte. TV uitzendingen betekenen niet alleen meer bekendheid bij een groter publiek, maar ook meer exposure en meer reclame-inkomsten. Dat biedt de mogelijkheid om de sport nog verder te professionaliseren en dat is nodig, want OCR is niet goedkoop. Televisie is ook de weg naar persoonlijke sponsorcontracten voor  aanstormend talent. Nederland is weliswaar toonaangevend binnen Europa, maar zelfs de beste Nederlandse sporters leggen het dik af tegen professionele atleten als drievoudig wereldkampioen Jonathan Albon.

Tegelijkertijd besef ik me dat een ernstige blessure mij er wel eens van kan weerhouden om mee te doen aan deze race, die een mijlpaal in de geschiedenis van onze sport betekent. Door koningsdag laat de uitslag van de Röntgenfoto tot vrijdag op zich wachten en ik word gek van de spanning. Als ik vrijdagmiddag eindelijk de uitslag krijg blijkt mijn grootste vrees ongegrond. Het is zeker geen fractuur, maar een zeer ernstige verkalking die er waarschijnlijk al jaren zit maar nu teveel op zijn donder heeft gekregen. Mijn schouder doet nog steeds pijn, ook in rust en dat zit me niet lekker, maar ik heb er nu vertrouwen in dat ik gewoon mee kan doen aan Race 4 van de OCR Series in Amsterdam op 21 mei.

Not done yet!

Uit dit hele verhaal blijkt maar weer eens hoe moeilijk het is om jezelf zo hard mogelijk te pushen tijdens trainingen en wedstrijden, zonder geblesseerd te raken. Al vanaf december heb ik continu te maken met verschillende blessures, groot en klein en een kwakkelende gezondheid. Ongetwijfeld omdat ik teveel van mijn lijf vraag, maar met minder doen is gewoon geen optie. Ik moet toegeven dat het mentaal best moeilijk is om steeds weer om te moeten gaan met dit soort tegenslagen, maar gelukkig weet mijn omgeving me altijd weer te motiveren om de draad weer op te pakken. Daarnaast probeer ik van elke blessure te leren en vooral slimmer te trainen, nog gezonder te eten en beter te rusten.

Maandag zit ik weer bij mijn fysiotherapeut en dan maken we een plan om in ieder geval over 3 weken te kunnen starten. Mijn plek in het klassement is goed genoeg om het even rustig aan te doen en toch de finale te halen, maar ik moet wel meedoen en punten pakken. Tijdens de finale wil ik dan wel weer optimaal presteren en daar heb ik nog een week of 5 voor, maar het zwaartepunt van mijn voorseizoen ligt toch bij het EK op 1 juni, waar ik mijn prestatie van vorig jaar (12e in mijn age-group) hoop te verbeteren met een top-10 finish.

Hardloopshop OCR Series Strong Viking