Van Tob naar Topsport

Sinds de slechte Luc is verdreven en er controle is gekomen over de zwabberbuik staat mijn sportieve carrière momenteel in het teken van de revalidatie. Nadat er vorige week een verdikking in mijn achillespees te zien was op de echo zal ik er de komende weken alles aan moeten doen om weer fit te worden. Als fysio zijnde zou je zeggen dat je daar een expert in moet zijn, mede door de blessures die ik in het verleden heb gehad. Het valt me toch vies tegen om dat waar te kunnen maken. Waar ik in de praktijk iedereen prima kan motiveren en begeleiden om weer fit te worden heb ik aan mezelf nog de lastigste patiënt. In mijn hoofd een goed programma van onder andere vier keer per dag een pilletje om de ontsteking te remmen, twee keer per dag excentrische oefeningen doen, een keer of vijf per dag ijzen, alternatief trainen en aanvullende kracht en core stability oefeningen doen. Een mooi plan waar in de werkelijkheid helemaal niks van terecht komt. Waar mijn leven als hardloper tot in de puntjes gestructureerd is, wordt het tijdens de revalidatie één grote chaos. Alle goede voornemens om de dag erna de structuur op te pakken zijn bij de lunch alweer verdwenen. Een paar uur erna kom je erachter dat je het pilletje vergeten bent, met als gevolg dat ik het ook niet meer zo nodig vind om mijn oefeningen te doen. Hmmm, als ik het zo bekijk is de slechte Luc misschien nog niet helemaal verdreven……….

CUPFIGHTERS

Gelukkig heb ik het afgelopen weekend internationale topsport van dichtbij mogen aanschouwen om te zien hoe je het wel moet doen. Als fysiotherapeut van de Nederlandse ploeg mocht ik mee naar de Europacup atletiek op Kreta. Tijdens deze Europacup strijden atleten van twaalf landen op veertig onderdelen om waardevolle punten. Welk land aan het einde van deze veertig onderdelen de meeste punten heeft wint. Aangezien Nederland vorig jaar gedegradeerd is uit de hoogste divisie was dit jaar het doel om weer een plek tussen de grootmachten in de atletiek te veroveren. Na een wat mindere start (na vijf onderdelen stijf onderaan) kwam de winnaarsmentaliteit in de groep naar boven. Met de goede prestaties van Nederlandse CUPFIGHTERS is er uiteindelijk met een derde plaats in het klassement promotie afgedwongen naar de hoogste divisie. Over twee jaar (volgend jaar niet in verband met de Olympische Spelen) zal Nederland in de Super League gaan vechten voor lijfsbehoud. De passie, het doorzettingsvermogen en het zien wat de atleten daarmee bereiken geeft mij hopelijk dat laatste zetje om ook nu wat meer structuur te vinden.

 
Mocht dat niet helemaal lukken heb ik het geluk dat ik half juli met de Nederlandse juniorenploeg mee ga naar het Europees kampioenschap in Zweden. Tegen die tijd hoop ik dat mijn achillespees weer normaal functioneert en dat ik weer in mijn oude vaste patroon kan gaan trainen. Tot die tijd zal ik toch het plezier maar moeten halen uit een ijsblokje en de spectaculaire excentrische oefeningen……..